Cemal Süreya Bir Çiçek Şiiri

Bir çiçek duruyordu, orda, bir yerde, Bir yanlışı düzeltircesine açmış; Gelmiş ta ağzımın kenarında Konuşur durur.

Bir gemi bembeyaz teniyle açıklarda, Güverteleri uçtan uca orman; Aldım çiçeğimi şurama bastım, Bastım ki yalnızlığımmış.

Bir başına arşınlıyor bir adam mavi treni Keşke yalnız  bunun için sevseydim seni.